Otages de France et de Navarre, veaux et génisses bonsoir !
La mòda va, la mòda ven. Si parlava plus dei suicidis a France Télécom despiei un moment, fins qu’a n’esto dimecres, qu’ aprenguriam qu’ un tipe mandèt de SMS a sei pròchis
avans que de si penjar.
Urosament per èu, lei pompiers arribèran a temps per lo depenjar, e li sauvèran la vida. Au mens èu poguèt comptar sus sei pròchis, pas coma lei 24 precedents de l’annada. Bensai una inspiracien
per lei communicants de France Télécom, deman la campanha de pub per son forfach illimité, « parce qu’un SMS est toujours un bon moyen d’avertir ses proches. Orange ! ».
E un bòn mejan de reclassament per lo salariat, que si pòurà metre en scèna dins lei spòts.
Humhum.
Dau 10 au 18 d’ottòbre si tènan a Sydney, Australia, lei World Masters Games. Dimarç establiguèt un recòrd a l’epròva de lancer de poids Ruth Frith, que va mandèt a eisattament 4,07 metres. Fau
dire qu’èra la sola de partecipar a la competicien dins sa trancha d’agi, la dei 100-104 ans. D’efièch, Ruth Frith es ajada d’eisattament 100 ans, n’es ben contenta, e e grand de 11 pichòts
enfants.
Mamia qu’es un eisemple per nòstei colègas de la matinala de Radio Lenga d’Òc, que si liura a 5 entrainaments per setmana, bèu pas, tuba pas, manja pas de legumes, e pòrta chasco jorn 35 kg de
fonta.
Ah ben oui mai lei fau ben ocupar leis ancians !
Humhum.
Dementit totau esto dimecres, avián annonciat que lo tabat sariá vendut sus internet, dementit d’Eric Woerth, menistre francés dau budget. Lo tabac es una questien de santat publica, si pòu pas
vendre sus lo net coma n’impòrta qunte produich, amai que la venda de tabac en França dèu restar lo monopòli dei buralistas.
A sieis mes deis eleiciens regionalas si compren aisidament que lo governament si vòugue gardar dins la pòcha leidichs buralistas.
Otages de France et de Navarre, veaux et génisses bonsoir !
Lo sabètz o pas, en tot cas vos va diéu, à l’orée de la manif unitària per l’occitan a Carcassona, l’an agut de
gents per dire que l’anirán pas. Notadament Alèssi dell’ Umbria, de Marsilha, que fèt passar una letra, relaiada e suivida per l’Ostau dau País Marselhés sus son siti www.engambi.com,
L’innocence perdue de l’occitanisme.
Perqué ?
Desnoncia lo centralisme de la manif, que per lo tresen còp si farà en Lengadòc, cava afortent dins la tèsta dei gents que l’occitan, eisista en Lengadòc sonque.
A Alèssi, e a d’autrei, l’auriá agradat que la manifestacien si fague a Pau, a Limòges vò alhors. Si pòu comprèner e pòu parèisser legitim.
A n’aquò, s’auve per respònsa dins lo coleitieu Anem Òc ! que, a despart dau dintre de la regien Languedoc-Roussillon, en termes d’occitanistas, cu es a man d’organizar una tala
manif ?
E a n’aquò tanben, si pòu respòndre qu’an rason.
Un partout. Plus fòrt que Marcabrun.
D’autrei an pas compres lo messagi d’Alèssi (e per associacien d’ideias,de l’Ostau dau País Marselhés) Leis acusan, via Internet, d’estre de pichòts colhons capriciós (lo resumit es de
l’Ostau mesme e mi convèn), centrats sus nombrilh de marselhés que vòudrián una manifestacien per la lenga d’Òc a Marselha per flatar son chauvinisme de marselhés pur.
A n’elei per contra, si pòu pas donar rason. A lièger e relièger la letra d’Alèssi, relaiada per l’OPM, apareís clarament qu’es pas sa pausicien. Dau naut de mon arrogància e de ma
condescendància (que siáu arrogant e condescendant, savètz) li conselhi doncas, a n’estei gents, de s’anar crompar un metòde de lectura per lei nuls, li farà pas de mau.
Segond argument defendut per Alèssi per justificar son abscència a l’edicien 2009 de la manif, la presència dos ans fa, a Besièrs, de members dei Jeunesses Identitaires des Pays d’Òc. Vertat que
l’èran, e que l’aguèt baston sus lo quitran besierenc. Coma un ambient de feria au jorn d’una manif festiva. Regretable. Triste.
Suita a n’aquò, lo messagi passèt dins l’eleit occitanista ( e dins lei medias en lenga occitana, implicats a son biais dins Anèm Òc !), de ne pas parlar, per fin que de pas
entachar l’eimagi public de la manif.
E es aquò que li pausa lo plus grand problèma, a Alèssi, a l’Ostau, e a d’autrei personas que prenguèran pas de pausicien publica.
Certas, èran 15 fascistas, l’Ostau va ditz. Certas, lo baston passèt inaperçauput dins lo cortègi de 20.000 personas. E alòrs ? Empacha pas de va desnonciar ! Mai lo mòt èra passat. La
consinha. Silenci. Silenci radio, mesme.
Alèssi dell’ Umbria accusa Anem Òc !, non pas d’aguer caucionnada la presència dei JIDOC a la manif, mai de l’aguer tolerada. Leis accusa de complaisança em’ elei. L’Ostau dirà
aprèp qu’èra pas l’error d’una persona sonque. Aquí, van un pauc luenh bensai.
Per ieu, e au regach de l’istòria, l’a qu’una persona d’incriminar. La persona que lei veguèt arribar, puèi lei laissèt dintrar dins lo cortègi, au nom de la diversitat politica.
Lo responsable dau servici d’òrdre de la manifestacien, qu’agiguèt en tota conoissènça dei cavas, anarái perqué pas fins qu’a dire en tota consciència personala.
Lei JIDOC son pas de rigòlòs, si saup, e si dèvan pas trobar sa plaça dins un cortègi que defend l’encontrari de sei valors pudibondas. La questien occitana globala, tala que defenduda per
Anèm Òc !, es de destriar dei conceptes regionalistas, nacionalistas francés avans qu’occitans (malautiá ailàs correnta dins lo mitan), e tanben e subretot xenofòbes, que pòrtan lei
Jeunesses Identitaires des Pays d’Oc.
Mon costat teatrau, commisserant, arrogant si volètz, e perqué pas provençau en darrièr luèc (allons-y gaiement !), (rayez la mention inutile) toei mesclats bensai, mi
possan a dire aquí qu’ « accusi », ièu, un òme sonque, d’aguer daissats far lei JIDOC au 17 de març de 2007. Poiriáu, aquí, vos va dire, mai es plus marrant de vos daissar cercar
dins vòstrei sovenirs.
E aquò va diéu en mon nom pròpri, tant coma en ma qualitat de jornalista.
Tot aquò dich fàcia a l’amplor (pas forçadament deguda) que pren « l’étrange cagade d’Alèssi dell’ Umbria », ansín que va ditz estranhament (aquò escrich en gras, italique e souligné) Maria-Joana Verny.
Aquò dich, que faliá que sigue dich, e en esperent lo procés en difamacien que mi mancarà pas de far esto òme, m’en tòrni aquí a mon penthouse.
Otages de France et de Navarre, veaux et génisses bonsoir !
Dins un socit de rigor jornalistica, ai vòugut saupre de qu’èra que lo famós Tamiflu, que tot lo monde ne parla despiei la debuta de la pandemia de gripa A.
Quilhat dins mon penthouse, au naut de ma torn d’ivòria, mi metèri doncas en quista dau virús. Arrestèri de mi lavar lei mans, fèri lo poton a tot lo monde au travalh, mesme ai qu’aimi pas,
m’arrangèri per mi trobar fàcia a chasco tipe que mi podiá esternudar dessus, enfin la totala ! Fèri fin finala tot qu’est-ce que les messages d’intérêt général ils veulent pas qu’on
fait !
E puèi un matin, enfin, l’i èri ! Nas bochat, corbaturas, mau de tèsta, mau ai cambas, mau au pipou. Plus la fèbre, pendant des heures.
Tot content, anèri veire lo dottor. M’auscultèt, mi pausèt de questiens, mi fèt dire 33… A mai es faus aquò, savètz ? Quand ti vas veire lo dottor, ti fa plus dire
33 ! Aquò ten de la legenda urbana, dau folclòre !
Lo tipe ti fa tossar, ara. Bensai es-ti una consequència de l’échec scolaire, sas. Coma leis enfants son de cons e que sei parents tanben, sabon plus comptar fins qu’ a 33. Alòrs
vai-t’en li demandar de dire 33 ! Per elei, es pas una chifra, 33, es una bièra ! Lo dottor sonha, es pas aquí per far de pedagogia. Si va pas
perdre son temps a t’esplicar ce qu’es 33.
De suita, veguèri qu’èra un bòn dottor. Si vei au premier còp d’uelh quand as afar em’un bòn dottor. Un tipe qu’a fach dètz ans, bensai mai, d’estudis per finir dottor, es pas n’impòrta qunte
andòlfi ! Li fau fisança, ieu, au dottor !
Sas, es pas coma emé lei caçaires. L’an lei bòns caçaires, e lei marrits caçaires. E ben aquí non ! L’an lei bòns dottors, e lei pipas qu’an arrestat médecine
aprèp un an per venir taxidermista !
Lo dottor, qu’èra un bòn dottor, doncas, m’auscultèt, mi pausèt de questiens, doncas mi fèt pas dire 33 mai tossar, e enfin mi regachèt en dient : « ah putaingue ah
putaingue, c’est le cancèreu ! » Ah non, aquò non.
Mi regachèt en mi dient : « Bòn, sai pas. Mi vòli pas avançar de tròp, mai vòli pas prèner de risca. Vos vau donar paracétamol, ibuprofene, repaus, astinència, e puèi, dins lo dobte,
vos fau prèner lo Tamiflu ». « - çaquelà, en sortent, ensajatz de mandar una tierce personne vos crompar lo Tamiflu, istòria de pas declenchar una riòta dins la
farmacia ».
Arrest de travalh, ordonnance, cartas Vitale e Bleue en pòcha, fèri crompar mei medicaments. E mon Tamiflu. J’avais gagné la Yellow Star, e n’èri ufle !
E là, commencèt un viagi au centre de l’infèrn. Apocalypse Now. 2001, l’Odyssée de l’espace. Le Gendarme et les Gendarmettes.
Mi metèri doncas en costuma de malaute. Es a dire, au liech, sens la fòrça de mi desvetir, de tot biais èri pas aquí per la bagatelle mai per un reportagi, emé un bol de sopa, un episòdi
dei Simpson e un rouleau de PQ, non pas que lei Simpson m’excitan, mai sas ce qu’es, quand siás malaute, ti dèves mochar de lònga.
Commencèri lo tractament. Un comprimé deux fois par jour. Un regach a la noticia, sus leis efiechs segondaris, bòn, siáu pas espantat, ai de riscas de racar. Corri la risca ! Prèni
lo Tamiflu.
Una ora aprèp siguèri ravilhat per de rales. Eri ieu que ralavi. Lo temps de mi levar, de mi prèner la bassina e chlah ! Aviáu costejats leis efiechs segondaris dau Tamiflu.
Suita a n’aquò, m’enduermèri dins lei braç de l’élue de mon cœur, que susvelhèt la paura bèstia malauta qu’èri, que lo bòn dottor l’aviá dich d’estre a l’agachon, qu’en cas de destressa
respiratòria, faudriá sonar lo 15.
L’endeman 10 oras, une horrible sonnerie, suivie par un refrain qui fait « debout chéri ». En fach non. Pas un sòn. Un silenci de mòrt. Ma frèma, èla, dormiá encara. M’auriá
pas pougut dire « debout chéri ».
E ben, lo creirètz o pas, èri plus malaute. Lo termomètre mi va disiá, èu qu’afichava una temperatura de 39 la velha, mi vesiá plus a l’article de la mòrt, per èu, fasiáu plus que 37 de
temperatura.
Tout çà pour çà ! Aviáu passada una serada de racar tripes et boyaux per fin finala plus estre malaute l’endeman ! Toei meis espoars de prix Pulitzer, Albert Londres e
Nobel per lo grand moment de stunt journalism que preparavi, èran reduichs a neant !
Eri pas malaute !
E bé sas ce que ti vau dire, mon colèga, es que lo còp venent que l’a una epidemia de sai pas tròp que, lo colhon que tastarà lo medicament miracle, sarà pas ièu !
Aquò dich, que faliá que sigue dich, vos daissi, e m’entòrni a mon penthouse. Au còp que ven !
Otages de France et de Navarre, veaux et génisses bonsoir!
Dins mon penthouse tolosan ai pas de televisien per lo moment. Mai m’empachèt pas d’auvir de bòn matin l’autro divendres que Frederic Mitterrand l’ èra passat, per si disculpar deis accusaciens
de pedofilia que li pòrtan de gents tant epars e çaquelà rafinats que Marina Le Pen, entre autrei.
Es-ti ben la pèna de vos situar lei cavas ? Va pensi pas. Savètz toei que l’òme Frederic Miterrand, que l’avián dicha la presa de guèrra au moment que dintrèt au governament, ce qu’es mi
pensi un pauc cavalier, qu’es pas perqué ti dién Miterrand que pòs pas estre de drecha, aviá fach parèisser un libre que l’i disiá que de còps que l’a l’èra arribat de partir per Tailanda per ne
tastar lei charmes locaus.
Non non pas la mangisca, Jeff, arrèstes de pensar emé lo ventre, aviá dich dins son libre, qu’aviá per nom La mauvaise vie, aucun rapport avec Mano Negra, que, l’arribava de
partir eilabàs per l’i rescòntrar de joines òmes emé cu… depensar d’argent.
Michael Jackson si fasiá pas cagar dins lo temps, lei fasiá venir a l’ostau ! Non, es difamant ce que diéu, bòrd que jamai Fredo parlèt de cavas emé d’enfants, a quand mesme de morala…
Oui oui, a de morala ! Vendèt son arma e son còs en dintrent dins lo governament attuau, mai a de morala.
La pedofilia, c’est caca ! Es ce que nos ditz, mesme, ce qu’afòrta, Frederic. E es malaisit de lo pas creire, sariá mesme amorau que de lo pas opinar. Reconoís estre omosessuau, reconoís dau
bot dei levras aguer caucionat e praticat ce que li dién lo torisme sessuau, doncas lo podèm creire, emé lo coragi que mòstra, quand si defend d’estre pedofila, lo devèm creire.
Assumir ansín sei penchants sessuaus, es be… Mai au fons, es-ti ben necite que de va faire ? Era-ti ben necite que vengue a la télé, fàcia a Laurence Ferrari, per li contar sa vida ? Es
que volèm auvir leis istòrias de plumard dei menistres ? Subretot que bòn, leis istòrias de plumard de Frederic Miterrand, bof, quoi.
Leis istòrias de plumard de Silvio Berlusconi, aquí si que son d’istòrias dei bònei ! Son bònas lei conquistas de Silvio Berlusconi, as-ti vist lo mossèu ? Ai oblidat son nom a la
gonzessa, la darriera, que fèt que Mma Berlusconi voliá quitar M., èra mai bandanta que lo tailandés de Miterrand, ti va diéu !
Ah vò perdon. M’escusi a l’avança auprèp deis auditors que l’agradan pas lo sessisme radiofonic, mesme per rire… En mesme temps, sabi remportar l’adesien de toei le pichòts machos que nos auvan
per millers. E tanben la dei gents qu’an de segond gras, mesme emé lei cavas seriosas.
Ah lo feminisme ! En mesme temps, lo tailandés de Miterrand s’es pas afichat dins la prensa, que la blonda de Berlusconi si ! Es doncas que la Biblia a rason ! Son lei frèmas que
son marridas !
Lo tailandés, èu, a lo sens de la pudor. Ah !
Monte ne voliáu venir, ieu ? Ah vò, non mais bon, voilà quoi. Es que volèm tot saupre d’aquò ? Es sordide quand mesme. Un menistre es un menistre, un president es un president,
es qu’avèm besonh de saupre s’emé Carla es seriós, vò si efeitivament, Bernard Laporte e Rachida Dati an fach un enfant ensems ? Non. E m’escusi.
E, au fons, e per vos dire lo fons de ma pensada, ce que si passèt, es que lo Front National voliá encara far parlar d’èu ! Lei blagas sus lo M. Durafour crematòri faguent plus recèpta
despiei que M. Durafour tombèt dins l’oblit, lo crenèu refleicien negacionista sus la Shoah faguent plus recepta despiei que la Shoah tombèt dins l’oblit, li faliá, au Front National, una novèla
ocasien de si sortir dau bòsc e de rampelar son eisistència avans una eleicien !
Que despiei que l’UMP l’a pres son fons de comerci, lo partit de Jean Marie Le Pen si ne parla plus tròp.
E un còp de mai, a marchat.
E tròbi pietadós que lei media francés siguen dintrats tant aisidament dins la trapèla que pausèran lei gents dau Front National, possent un menistre d’un governament a venir a
la tévé per nos i mostrar son cuòu…
Aquò dich, que faliá que sigue dich, vos daissi, e m’entòrni a mon penthouse. Au còp que ven !
La desapareicien de Robèrt Lafont, "paire de l'occitanisme moderne".
Robèrt Lafont defuntèt dimecres 24 de junh au matin a Florença, Itàlia. Per mei doei darriers jorns a Radio Lenga d'Oc, si pou dire que m'aura donat de travalh...
Robèrt Lafont, neissut en març de 1923 a Nimes, es considerat coma l'un dei paires fondators de l'occitanisme de vuèi. Partecipèt en 1945, en
companhia de Max Roqueta e Peire Bec, a la fondacien de L'Institut d'Estudis Occitans. Es vuèi reconoissut en tant que linguista, era lo paire d'una disciplina ben precisa, la praxematica, e
tanben en tant qu'istorian. Son panel d'attivitat si limitava pas au domèni scientific, es tanben conoissut en tant qu'autor de litteratura.
Attivista occitanista multifàcia, aguèt tanben un rotle poletic, per eisemple s'entendèt presentar a l' eleicien presidenciala de 1974, en tant
que « candidat dei minoritats ». Ensenhant de licèu despiei la Liberacien, èra tanben un professor important de la facultat Pau Valery de Montpelhier. Anticentralista, opausat ai
nacionalismes francés e occitan, Robert Lafont avia tanben verbalizat lo concette de colonialisme interior, ansin que va descrivia dins un obragi pareissut en 2005 intitolat A ces cons de
Français et ces couillons d'occitans.
Reaciens
Lo Partit Occitan
Lo POC saluda dins son communicat son amic « pensare teorician de l'occitanisme moderne, que jamai desseparèt la recerca linguistica,
istorica, teorica e poletica », lo descrivan coma « una pensada e una vida que mostran un caminament de liberacien [...] luenh d'estre acabat ».
Si dién « en consciencia, tenguts de contunhar de cavar la règa ». Fenisson, au Partit Occitan, sus son intencien de pas oblidar Lafont, de contunhar esto
« camin de recuperacien de [l'] istoria, de [la] cultura d' Oc au sens large, [...], contra lei conformismes de la societat occitana d'encuèi ».
L' Institut d'Estudis Occitans "saluda un de sos fondators".
Per elei, « l'istoria de l'occitanisme es ligada a l'IEO e l'istoria de l'IEO es ligada a Robèrt Lafont ». Saludan elei tanben
« l'escrivan, l'istorian, lo socio linguista e lo militant que siguèt, conoissut e reconoissut, en Occitania, en França en Europa e dins lo monde».
Revènan tanben sus lei « divergèncias », lei « batèstas de generacien » qu'aguèt l'ome emé l'IEO, que lo menèran a daissar l'Institut
« pendent quasi 25 ans », e sus la joia e la fiertat que l'i ressentèran quora « decidèt de tornar dins l'ostau qu'avia contribuit a crear ».
Aura Robèrt Lafont, « influenciat e format mai d'una generacien de militants occitanistas », e « fa partida dei qu'an permis a
d'occitans de tornar prener d'esperanças mentre que tot èra fach per annonciar la mort de la lenga occitana e dau pais que la porta ».
La prensa
La dépêchede vuèi evoca « lo professor onorari [...] de l'universitat de Montpelhier », e
transmete l'omenagi que rendèt Martin Malvy, president de la regien Midi-Pyrénées, de sei proprei mots, au « Resistant qu'es estat ».
Martin Malvy, citat aqui per lo siti toulouse7.com, qu'adreiça a la familha de Lafont sei condoleancias, lo president saluda « un cercaire
força fecond, que daissa una obra originala considerabla ». « Sa formidabla contribucien au renovèu e au dinamisme dei lenga e cultura occitanas restara longtemps au cor de [la regien
Midi-Pyrénées], [tant coma] la riquèsa de son obra literaria ».
Midi Libre,en esto dijous 25 de junh, saluda un grand precursor de l'altermondialisme e cita sa
tradutritz Danièla Julien, que si sovene d'un ome « democrata e umanista, [qu'avia] una immensia afeicien per lei gents, [e que] s'interessava en tot e que s'enginhava a tot
conoisser ».
Reven lo quotidian sus l'ome poletic, la presidenciala de 1974 certas, mai tanben sus seis escrichs: La Révolution régionaliste, Décoloniser la
France, e La Nation, l'Etat et les régions. Enfin saluda enfin lo profe d'occitan, « ardent defensor de l'ensinhament de l'occitanen mitan scolari ».
